دیروز، توی حمام نه چندان تمیز خانه پدر، توی آینه قناسی که به در آویزان کرده بود، به شهود رسیدم. حالا دیگر ایمان دارم جایی روی تن همه امان، شاید زیر موها روی پوست سر، شاید روی ماتحتمان کنار کشاله ران، شاید پشت شبکیه چشممان، یک جایی حک شده است:  BETA VERSION !

پ.ن: مردم غریبه اند...

هی فلانی...

حقیقت این است که ما تنهاییم. صدسال هم زمان نمی برد؛ دو روزه داستانمان را همه خوانده اند!

پ.ن: همه چیز می سوزد...

1. روزنامه را ورق می زنم. کلمات ِ مدام می پرند توی صورتم. می گوید داری از روی بیهودگی می نویسی. می گوید تهش انگار پوچی خوابیده است. تصویر توی روزنامه دارد ناقوس می زند. گوش هایم را می گیرم.

2. از آینه می ترسد، از غریبه ها هم. سرش را می کند لای کتاب های پر برگ. نگاهم هم نمی کند. زیر لب می لندد که فوبیاست. با دستش پشت چشم هایش را پاک می کند. بوی باروت می دهد.

3. داریم به هم فحش فلسفی می دهیم، کمی بدتر از حرف های ناموسی. برایمان شمع می آورند. تازه می بینمش. خیره می شوم که یعنی چشم هایت چه زیبا. پوزخند می زد که یعنی نفتی نشوی برادر...!

4. ته چشم هایم یک در کوچک است. بازش که بکنی می رسی به یک هزار توی بی حاصل که چهار گله مینوتور تویش رم کرده اند. پشتش یک کتابخانه خاک گرفته است که سالی، ماهی یک خاطره از لای بایگانی اش در می آید. از در عقبی اش که بیرون بزنی، ته تهش... پوچی نیست مطمئنا. شاید مجسمه ای باشد که انگار دارد فکر می کند ولی نشسته است سر چاه مستراح دارد به همه پوزخند می زند.

پ.ن: آوازهای رهایی...